Anime Wolken Forum

Ga terug   Anime Wolken Forum > Algemeen > Art & Fiction
Deze pagina opnieuw laden [Fic] Before the dawn

Antwoord
 
Onderwerptools Weergave
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2009 @ 16:26
Met quote antwoorden


Na een iets meer dan een jaar weer eens een schrijfseltje van me. Ik heb op dit moment nog maar 1 deel af. Het is nog een beetje experimenteel allemaal, maar ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.
En ja, het speelt in dezelfde dimensie als een paar van mijn andere verhalen (waaronder 'Voor Elysa').


I.
De kille wind sloeg tegen mijn gezicht terwijl ik voort ploeterde door de straten van de metropool. Een sjaal voor mijn gezicht geslagen tegen de ijzige kou, de capuchon van mijn zwarte cape tot ver over mijn gezicht getrokken zodat niemand mijn blauwe ogen kon zien, want ik wist dat zulke ogen vervloekt waren in een stad zoals deze. Dat was dan ook de reden dat ik op de vlucht was geslagen, omdat ik weg wilde uit die afschuwelijke stad. Weg naar de wereld daarbuiten, zodat ik zelf kon zien of de verhalen die de mensen vertelden werkelijkheid waren. Zodat ik terug kon naar de plaats waar mijn moeder me altijd over had verteld, voordat ze was verdwenen, jaren geleden.

Terwijl ik liep en nadacht, vroeg ik me af waar ik naartoe zou gaan. Deze stad was eigenlijk alles dat ik kende. Vanuit de verhalen wist ik dat we ooit elders gewoond hadden, maar ik was destijds simpelweg te jong geweest om me er ook maar iets van te herinneren. Dit was een gigantische stad die men Darkai noemde, vernoemd naar de duisternis. De naam op zich was al om te lachen, beslist het understatement van de eeuw. Alles, maar dan ook álles in de stad was donker. De gebouwen, de tegels op de vloer, de magneettreinen die een paar keer per uur langs de kerk raasden, de kleding die de mensen droegen. Zelfs de inwoners van de stad zelf waren grotendeels mensen met zwart haar en donkere ogen. Enkel hun bleke gezichten, veroorzaakt door het gebrek aan zonlicht, staken af tegen al het zwart. Met een beetje geluk wist je op die manier nog net op tijd een persoon in de duisternis op te merken, bedacht ik me cynisch.

Even bleef ik staan. Een nieuwe trein zoefde een paar verdiepingen boven me voorbij. Zwevende treinen, gebouwen die tot kilometers de hoogte in werden gebouwd, voetpaden die zich over talloze verdiepingen uitstrekten. Niets was te gek in een stad zoals deze, die door de inwoners trots het walhalla van de technologie werd genoemd. Ik haatte echter alles aan het.

Verlangend hief ik mijn blik op naar boven, waar ik het eerste schemerlicht inmiddels door de kieren tussen de metershoge gebouwen heen zag komen. Het was maar een heel klein straaltje licht dat reflecteerde in de ruiten van de hoger gelegen gebouwen, maar het gaf me hoop. Zou dat het zonlicht zijn waarover de wijzen me verteld hadden?
Darkai werd niet voor niets de stad van de duisternis genoemd. Men kende in deze metropool vrijwel geen natuurlijk daglicht. De stad was simpelweg het resultaat van teveel mensen op een te klein stukje grond. Daarom waren ze uiteindelijk begonnen hun steden niet alleen de breedte, maar ook de hoogte in te bouwen. Het resultaat was een kilometershoog bouwwerk waarin eigenlijk stad op stad gestapeld was. Een wereld die totaal geďsoleerd lag van de rest van de beschaving, maar dat leken de inwoners van de metropool helemaal niet erg te vinden. Allen waren ze in de volle overtuiging de buitenwereld niet nodig te hebben, net zoals ze meenden het licht niet nodig te hebben. Arrogant, vond ik het. Pas veel later leerde ik de reden waarom ze het licht verafschuwden.

Ik bleef nog even staren en dromen van een betere wereld daarbuiten. Te lang, want toen een zachte, dreigende klik me opschok uit mijn gedachten wist ik instinctief dat het te laat was. Een zestal gewapende mannen had zich om me heen verzameld. Allemaal droegen ze hetzelfde uniform, dat van Theron, de belangrijkste maar meest gevaarlijke ordedienst in de stad. Ik had geen idee wat ze precies van me wilden, maar ik wist dat het nooit veel goeds kon betekenen. De laatste en tevens enige keer dat ik ze tegen was gekomen was de dag waarop mijn moeder gedood was.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Fearless
Up, up, and away.
 
Fearless's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2009 @ 16:42
Met quote antwoorden


Het is echt heel erg mooi geschreven, goede beschrijving en ook wel een beetje mysterieus.
 
stoutert
Anime Forum Lid




Standaard geplaatst op 17 oktober 2009 @ 17:07
Met quote antwoorden


Wauw, mooi!
 
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2009 @ 19:45
Met quote antwoorden


Prachtig, maar ik had niet anders van je verwacht
De sfeer in Darkai heb je heel mooi samengevat. Ik zou er niet willen wonen.
De actie op het einde komt ook lekker onverwacht. Hou ik wel van.

Eén dingetje vond ik wel wat vreemd:
Quote:
Zwevende treinen, gebouwen die tot kilometers de hoogte in werden gebouwd
Het hoogste gebouw ter wereld is momenteel achthonderd meter hoog. Het lijkt me sterk dat men treinen bouwt die rijden op een hoogte van een aantal kilometers.
Tenzij het echt heel erg futuristisch is, maar uit de andere verhalen in dit universum heb ik toch afgeleid dat het zich in een (alternatief universum van) onze eigen tijd afspeelt, of heb ik het mis?
 
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2009 @ 23:27
Met quote antwoorden


Quote:
Oorspronkelijk geplaatst door Atrox Bekijk bericht
Tenzij het echt heel erg futuristisch is, maar uit de andere verhalen in dit universum heb ik toch afgeleid dat het zich in een (alternatief universum van) onze eigen tijd afspeelt, of heb ik het mis?
Het is vrij futuristisch inderdaad.
Er zit een flink aantal jaren tussen de andere verhalen en deze, dus in zekere zin gaat het hier om de toekomst, maar dat zal uit verdere beschrijvingen nog wel duidelijker worden. Buiten dat liep Darkai qua technologie toch al een flink aantal jaren voor op de rest van de wereld, zelfs in de oorspronkelijke verhaallijnen al.
Sowieso zou ik de gebeurtenissen uit dit stuk niet proberen te linken aan de andere verhaallijnen. Behalve de locaties is er niet veel gelijk namelijk

Bedankt voor de reacties allemaal trouwens


[ Laatst gewijzigd door Sakatho; 18 oktober 2009 om 08:11 ]
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Lady Renarde
Embrace
 
Lady Renarde's avatar
Standaard geplaatst op 21 oktober 2009 @ 19:10
Met quote antwoorden


Hmm, ik probeer een tijd te verbinden aan deze wereld, iets waar ik het mee kan vergelijken, want ergens is het futuristisch, maar ergens ook totaal niet. Het eerste stukje met de blauwe ogen doet me een beetje denken aan m'n eigen personage Luxor uit Lumen. x3 Ik vind het ergens jammer dat je nog niets over het hoofdpersonage te weten komt buiten dat. Je beschrijft alles tot in de puntjes wat de omgeving betreft,en daar is ook echt helemaal niets op aan te merken (afgezien van dat ik metropool een lelijk woord vindt, maar dat ligt aan mij xD), wat dat betreft kun je je daar helemaal inleven en er een heel goed beeld bij vormen. Maar het hoofdpersonage is nog meer een schim dan een mens, dus ik ben daar wel benieuwd naar.
 
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 22 oktober 2009 @ 19:50
Met quote antwoorden


@Lady Renarde: Ik begrijp wat je bedoelt over dat personage van me. Dat kwam eigenlijk omdat ik het eerste hoofdstuk vanwege de lengte moest splitsen. Hier dus het vervolg

I. (vervolg)
"Theron" mompelde ik in mezelf terwijl ik mijn ogen samenkneep tot spleetjes en in mijn gedachten probeerde naar een uitweg te zoeken. Vluchten leek geen mogelijkheid te zijn. Ze hadden me omsingeld. De enige uitweg uit deze stad, waar de ordediensten me niet konden vervolgen, was nog op minstens twee uur loopafstand verwijderd.

"Handen omhoog!" klonk de vervormde stem van een van de mannen. Een kille, metaalachtige stem. Bijna alsof het geen mens meer was, maar een mechanisch wezen. Hadden die technofreaks hun ordediensten tegenwoordig dan ook al vervangen door robots?
Met tegenzin liet ik de tas die ik vasthield op de metalen ondergrond vallen en hief ik mijn handen de lucht in.
"Identiteit?" klonk het meer als een bevel dan als een vraag. Een van de mannen had me van achteren genaderd. Ik voelde de loop van een pistool dreigend in mijn rug duwen.
"Raisa" antwoordde ik kil, bewust mijn achternaam achterwege latend. Schijnbaar namen de ordediensten daar genoegen mee. Ze vroegen niet door.
Een andere man van de groep naderde me. Met een ruk trok hij de capuchon van mijn hoofd af en onthulde hij mijn gezicht. Een klein, smal, spits gezicht, net zoals mijn moeder had gehad. Ik was dan ook geen grote vrouw. Op zich was ik geen noemenswaardige verschijning, ware het niet dat de lichtgevende gloed in mijn helderblauwe ogen me onderscheidde van de rest van Darkai, al dan niet van de rest van de hele wereld. Niemand had zulke gloeiende blauwe ogen als ik had. Een priester had me ooit verteld dat mijn ogen een vloek met zich meedroegen, dat het de ogen van een god waren, maar ik geloofde niet in zulke verhalen. Inmiddels had de wetenschap de meeste mythes over heksen en goden al achterhaald. De enige reden dat de heksenjacht op mensen zoals ik nog steeds voortduurde, was omdat het wetenschappelijk onderzoek naar onze soort nog steeds gaande was.

"Zo, de voortvluchtige is eindelijk gevonden" concludeerde de man met een wel heel genoeglijke ondertoon in zijn stem. Zijn gelaat, dat eerder nog zo emotieloos had geleken, vertrok zich tot een grijns. Hoewel ik zijn ogen niet kon zien achter de donkere bril die hij droeg, wist ik dat hij niets anders dan kwaadaardigheid uitstraalde.
"Eigenlijk zouden we je meteen moeten vermoorden nu we er de kans voor hebben" grinnikte hij. In een flitsbeweging trok hij een geweer uit de holster om zijn broekriem en plaatste hij het tegen mijn voorhoofd. Ik wist niet wat voor wapen hij hanteerde, maar de doorzichtige buis bovenop het wapen die gevuld was met een vreemde oplichtende vloeistof zinde me totaal niet. Bijna alsof het niet zomaar een vloeistof was, maar pure energie.
"Nog een laatste wens, schatje?" vroeg hij me smalend.
Een wonder, daar hoopte ik op, maar ik durfde de woorden niet hardop uit te spreken uit angst dat de gesproken woorden iedere kans op een redding zouden doen vervliegen.

Ik slikte een maal en sloot mijn ogen voor een moment. Het volgende moment verbrak een luid sissend geluid de stilte. De geur van verbranding nestelde zich in mijn neus. Geschrokken opende ik mijn ogen zodat ik nog net kon zien hoe de man die zojuist voor me had gestaan, dood neerviel op de grond. Er zat een zwartgeblakerd gat in zijn borstkas. Zijn bril was afgeslagen door de klap en zijn zwarte ogen staarden wezenloos naar de hemel. Heftig geschrokken stoof de groep mannen uiteen, maar ze waren kansloos tegen de bovennatuurlijke macht die hun aanviel. Vanuit een paarszwart gat in de lucht kwamen talloze pijlen van pure energie die de agenten van de ordediensten stuk voor stuk doorboorden. Tenslotte werd het weer stil buiten. Enkel het huilen van de ijzige wind door de schachten van de stad was te horen. Een onaangenaam gevoel bekroop me toen ik voetschappen hoorde in de verte.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 22 oktober 2009 @ 20:26
Met quote antwoorden


Heel leuk, maar ik vond dat er bij de bijschrijving met dat gat en die pijlen op het einde nog iets miste. Het leek wel alsof je je er snel van af wou maken.
Verder niets op aan te merken. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, en wat me ook is opgevallen is dat bijna al je karakters speciale ogen hebben.
 
scizora
Anime Forum Lid
 
scizora's avatar
Standaard geplaatst op 27 oktober 2009 @ 18:50
Met quote antwoorden


Het is heel mooi verteld. Het lijkt net alsof ik ernaast sta toe te kijken. Zo goed kan ik me inleven. Het is ook heel mysterieus verteld, I like that. Ik ben benieuwd naar het volgende deel. Ga zo verder! =-D
 

Think about yesterday, dream about tomorrow, but live today.
jessewie
Anime Forum Lid
 
jessewie's avatar
Standaard geplaatst op 27 oktober 2009 @ 20:21
Met quote antwoorden


lekker geschreven! je wordt er een beetje ingezogen en dat vindt ik wel leuk/goed... idd lekker mysterieus geschreven..
btw ik dacht eerst dat het hoofdpersonage een jongen was XD....
 
MaXwile
Beerrrr....
 
MaXwile's avatar
Standaard geplaatst op 27 oktober 2009 @ 21:04
Met quote antwoorden


Quote:
Oorspronkelijk geplaatst door jessewie Bekijk bericht
lekker geschreven! je wordt er een beetje ingezogen en dat vindt ik wel leuk/goed... idd lekker mysterieus geschreven..
btw ik dacht eerst dat het hoofdpersonage een jongen was XD....
dat dacht ik ook xD

dit is weliswaar de 1e fic die ik hier aan het lezen ben op AWF maar ik vind het een leuk verhaal en kan niet wachten op meer
 

(\__/)my anime list
( o.O)
(")_(") Being right doesn't mean you can't be left
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 29 oktober 2009 @ 19:02
Met quote antwoorden


@Atrox: Je hebt misschien wel gelijk met je beschrijving. Misschien ben ik iets te ver gegaan in het kort houden van de hoofstukken. Ik wilde hier gewoon geen al te lange hoofdstukken van maken.
@De rest: tnx voor de complimenten


II.
"Verdomme Raisa!" tierde hij woedend. "Wanneer leer je het nou eens? Wil je ons soms allemaal verdoemen? Moeten we soms allemaal zondaars worden?"
Ik zweeg en staarde met wezenloze blik naar het massieve gekleurde raam dat de wand sierde. Hij had me aan mijn haren teruggesleept vanaf die plek des onheils tot hier, de heilige kerk in het midden van de ondersteden. Mijn hoofd voelde verdoofd aan, pijnlijk en alsof het vol met watten zat. Ik vroeg me af hoeveel haren ik eigenlijk in die laatste paar minuten verloren was.
"Raisa?" snauwde hij me opnieuw toe. "Luister je verdomme wel eens?" Demonstratief ging hij voor me staan. Toen ik daarop nog niet reageerde, bracht hij zijn hoofd zo dicht naar het mijne dat ik wel een stap achteruit moest doen, maar nog altijd verloor ik mijn aandacht voor het roodoranje gekleurde raam niet. De afbeelding erin was het enige in deze troosteloze kerk dat me nog een beetje hoop gaf. Ondanks dat ik me voorgenomen had niet in goden te geloven, was ik het misschien stiekem toch een beetje gaan doen. Wellicht wilde ik gewoon iets tastbaars hebben. Iets waarop ik kon vertrouwen, want dat had ik niet meer, al sinds mijn moeder was gestorven.

Mijn moeder was net zoals ik geweest. Een knappe vrouw met zwart haar en helderblauwe ogen. Foto's bestonden er niet van haar, maar ze stond me nog levendig bij in mijn herinneringen en iedere dag dat ik in de spiegel keek zag ik een klein beetje meer van haar in mijn spiegelbeeld terug. Ik miste haar aanwezigheid nog iedere dag.
Mijn moeder was een bijzondere vrouw geweest. Voor sommige mensen het licht, voor andere mensen de duivel. Ze was altijd een opgewekte persoon geweest en beschikte over een bijna ongezond optimisme. Altijd vertelde ze me verhalen. Oude verhalen, over de goden die de wereld ooit hadden overheerst. Over mysterieuze krachten en over onsterfelijkheid. Ze geloofde er zelf stellig in. Zelfs toen Theron op het punt stond haar te vermoorden had ze nog niet geloofd in haar eigen sterfelijkheid. Uiteindelijk had de waarheid haar achterhaald.

"Raisa," vertelde ze me altijd terwijl ze met lieflijke blik op me neerkeek, "Mocht je me ooit kwijtraken in deze stad. Vlucht dan naar de heilige kerk in de ondersteden van Darkai en vraag naar de man die bekend staat als Agnes Dionius. Hij zal je beschermen."
En dat was wat ik gedaan had toen de agenten van Theron waren vertrokken en het levenloze lichaam van mijn moeder hadden meegenomen. Uren had ik daar rondgedoold, tot ik tenslotte tegen het vallen van de avond de kerk bereikte. De zwarte kathedraal stak maar nauwelijks af tegen alle duisternis erachter, maar toch intrigeerde het enorme gotische bouwwerk me vanaf het allereerste begin. Het gebouw contrasteerde, met al haar versieringen, enorm met al het gladde staal en glas in de hypermoderne omgeving, maar tegelijkertijd paste het gewoon tussen al dat zwart. Dit bouwwerk moest er al jaren staan, zo dan niet eeuwen. En nog belangrijker; deze kerk werd gezien als een heilige plek. Eentje waar politie noch justitie voet mocht zetten, want binnen de muren van die kerk was iedere gelovige tegen hun macht beschermd. En hoewel het aantal gelovigen in de stad al jaren afnam, was er toch niemand die het waagde de wraak van een god over zich af te roepen.

"Wat probeer je nu eigenlijk te bereiken?" trok het geschreeuw van de voort tierende Agnes met uit mijn gedachten. "Je weet verdomme dat het buiten de muren van de kerk niet veilig voor je is!"
Hij vloekte veel voor een priester, maar blijkbaar was dat deze dagen geoorloofd. Ondanks zijn opmerkelijke taalgebruik, was Agnes een gerespecteerd man, zowel binnen de kerk als binnen de rest van de wereld. Hij was een van de weinige oude mensen die de oorspronkelijke taal nog kende waarin de godsdienstige boeken geschreven waren. Dit laatste zorgde ervoor dat hij zelfs door de keizer gerespecteerd werd. Zodoende was hij machtig. Niemand zou het wagen een vriend van de keizer iets aan te doen.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
scizora
Anime Forum Lid
 
scizora's avatar
Standaard geplaatst op 29 oktober 2009 @ 19:14
Met quote antwoorden


Het is weer een heel leuk stuk, heerlijk mysterieus ook. Ik hoop dat de rest ook zo fantastisch geschreven is.
 

Think about yesterday, dream about tomorrow, but live today.
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 29 oktober 2009 @ 19:32
Met quote antwoorden


Niet veel op aan te merken. Zoals gewoonlijk weer een degelijke hoeveelheid background-story, met weer een hoop familiale drama's (en ik zou wreed zijn voor mijn personages!). Alles was mooi beschreven en je maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar het vervolg.
 
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 31 oktober 2009 @ 10:05
Met quote antwoorden


Nog maar een klein stukje dan...

II. (vervolg)

Op zich was Agnes geen onvriendelijke man, ook al drukte hij zich niet altijd even subtiel uit. Zonder me ook maar een enkele vraag te stellen, had hij me onder zijn hoede genomen destijds. Misschien was het door mijn opvallende ogen, of misschien had hij mijn moeder gekend, maar ik had het altijd vreemd gevonden dat hij mijn naam kende. Wanneer ik hem ernaar vroeg, gaf hij me nooit een duidelijk antwoord. Er kwam vaag gemompel en iets in de zin dat hij connecties had, maar meer wilde hij me nooit vertellen. Het was vanaf die tijd dat ik gezworen had het zelf uit te zoeken, maar dat was nog geen gemakkelijke opgave in een wereld zoals deze. Allereerst moest ik Darkai weten te ontvluchten, iets dat bijna onmogelijk was voor een persoon zoals ik.

"Agnes," zuchtte ik tenslotte terwijl de man almaar door tierde. Het was alsof mijn kwetsbare stem opeens tot hem doordrong. Hij zweeg op slag en leek de blik op mijn gezicht aandachtig te bestuderen. "Die aanval op Theron. Dat licht, was dat..."
"Ik wil het er niet over hebben" snauwde de man, nog voordat ik mijn zin kon afmaken, en daarmee was de discussie gedaan. Zonder nog een enkel woord te spreken, draaide hij zich om, stak hij een laatste kaars in de kerk aan en liep hij naar zijn kamer. Het traditionele zwarte gewaad dat hij droeg wapperde op sierlijke wijze achter hem aan. Even keek ik hem na, maar toen tenslotte de deur achter hem dichtviel en ik alleen achterbleef, wist ik dat ik mijn emoties niet langer hoefde te verbergen. Een voorzichtige traan gleed over mijn wangen, maar daar bleef het bij. Ik was er eigenlijk nooit goed in geweest mijn emoties te uiten. Het was altijd een chaos in mijn hoofd, maar nooit was ik in staat ook maar iets van mijn ware gevoelens naar boven te brengen.

"Moeten we soms allemaal zondaars worden?" galmden de woorden van Agnes nog door mijn hoofd na. Wat bedoelde hij daar eigenlijk mee?
Uit de verhalen die mijn moeder vertelde, wist ik dat de wereld ooit anders was geweest. Dat Darkai niet altijd zo'n intrieste plaats was geweest, en er een tijd was geweest dat de wereld in het licht gehuld was. Vroeger, zo zei mijn moeder altijd, waren er mensen met krachten waarvan we ons nu geen voorstelling konden maken. De heilige kracht waarvan men zei dat de goden die ooit hadden bezeten: aura. Die kracht was niet alleen voorbehouden geweest aan de goden, maar ook alle gewone stervelingen hadden een deel van deze kracht geërfd. Het was de erfenis geweest die de eerste god, Elysa, aan de wereld had nagelaten toen ze stief, zo werd gezegd. Daarna was de wereld ingrijpend veranderd.

Dat was waarschijnlijk het punt waarop het sprookje was begonnen. De verhalen over de mensen met de oeroude krachten, de mensen die zelfs hun ziel konden vervormen, de onsterfelijken. En uiteindelijk het verhaal van de ondergang van het toenmalige keizerrijk en daarmee de heilige krachten. Het verhaal dat plaatje voor plaatje stond afgebeeld in de glas-en-lood ramen die de kerk versierden.
Langzaam liep ik langs de ramen, totdat ik tenslotte bleef staan bij de afbeelding van de dame met de engelenvleugels tussen de vlammen. Elysa, ook wel de Dame der Duisternis genoemd, juist vanwege deze afbeelding. De eerste god, de vrouw die de wereld had doen veranderen en tevens de moeder van alle krachten. Al vanaf de eerste dag dat ik tot de kerk was toegetreden, had haar beeltenis me gefascineerd, al had ik geen idee waarom. Misschien hoopte ik op een dag wel net zoals zij te worden. Vrij, met engelenvleugels op mijn rug die me hier weg zouden dragen. Ver weg van die rotstad met al haar duisternis.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Antwoord

Onderwerptools
Weergave

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe onderwerpen openen
Je mag geen berichten plaatsen
Je mag geen attachments plaatsen
Je mag je berichten niet wijzigen

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 06:28.

Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.