Anime Wolken Forum

Ga terug   Anime Wolken Forum > Algemeen > Art & Fiction
Deze pagina opnieuw laden [Fic] Voor Elysa

Antwoord
 
Onderwerptools Weergave
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 07 oktober 2008 @ 15:27
Met quote antwoorden


Ik heb ook maar eens besloten een verhaal te schrijven. Het is een van mijn eersten hier, dus hopelijk zijn jullie niet te hard op me. Het begin is overigens een beetje onduidelijk. Het zal later wel duidelijker worden


I.

Zwijgend staarde ik naar het eindeloze zwart in de ruimte. Zwarte, kale muren, een zwarte vloer en een zwart plafond. Het zwarte, de onmiskenbare duisternis. Het leek wel alsof er nooit een einde aan zou komen. Alsof ik hier voor eeuwig zou zitten. En eigenlijk was ik van dat laatste ook stellig overtuigd

Hoeveel dagen er inmiddels al verstreken waren, wist ik niet meer. Ik was al lang geleden gestopt met tellen. Het leek allemaal toch zinloos te zijn. Mensen wisten niet langer van mijn bestaan af. Of eigenlijk waren ze het niet eens echt vergeten, ze wílden het zich simpelweg niet herinneren. En in dat laatste kon ik ze geen ongelijk geven.

Herinneringen van vroeger waren uiteindelijk vervaagd in mijn gedachten. Vele jaren aan opsluiting hadden me broos en kwetsbaar gemaakt. Waar ik ooit geestelijk de sterkste persoon op aarde was geweest en stellig in de overtuiging was geweest dat nooit iemand mij omver zou kunnen werpen, was ik nu niets meer dan een mentaal wrak.
Vreemde beelden vulden mijn verwarde gedachten. Herinneringen misschien, ik wist het niet. Ik wist me sowieso niets meer te herinneren van het alles dat aan mijn opsluiting vooraf was gegaan. Het enige wat ik wist, was dat ik in rap tempo mijn besef voor realiteit aan het verliezen was. Al kon ik dat laatste onmogelijk als iets ergs zien. Krankzinnig worden was in een omgeving zoals deze eigenlijk wel een geruststellende gedachte.

Maar één enkel beeld bleef in mijn gedachten hangen. Haar gezicht. Een porseleinwit gezichtje met grote helderblauwe ogen die straalden als de zon en een glimlach die zelfs mijn koude hart wist te verwarmen. Toch bleef het bij flarden, vage beelden. Nooit had ik kunnen achterhalen wie ze daadwerkelijk was of waar ze vandaan kwam. Bestond ze wel eens of was ze niets meer dan een projectie van mijn wanhopige gedachten?


[ Laatst gewijzigd door Sakatho; 07 oktober 2008 om 19:43 ]
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 07 oktober 2008 @ 17:27
Met quote antwoorden


Mooi mooi

Als trouwe Sidhe lezer voel ik mij verplicht dit te lezen en ik zal het blijven volgen tot het stopt ^^

Ja gebruikt wel in de eerste twee alinea's twee keer de woorden "dat laatste". Het viel mij op, zo'n herhaling kan je simpel vermijden en dan is die zagevent ook weer tevreden.

Het is een goed begin, dus ik verheug mij op wat komen zal!
 
Styx
Someone Else
 
Styx's avatar
Standaard geplaatst op 09 oktober 2008 @ 17:55
Met quote antwoorden


Die overmatige "dat laatste" is inderdaad wel voor vervanging vatbaar, maar waarschijnlijk had ik daar niet eens op gelet als Atrox er niks van gezegd had.
Hoe dan ook, mooi begin. Ik hoop dat je hiermee verderdoet.
 
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 10 oktober 2008 @ 19:41
Met quote antwoorden


Bedankt voor de enthousiaste reacties.
Ik zal maar eens m'n tweede deel posten


II.

Het zoveelste verhoor. Ik zat aan een tafel. Mijn bleke handen vastgeketend met grote metalen boeien op mijn rug. Mijn zwarte haar hing sluik langs mijn gezicht, het was gegroeid sinds de laatste keer. Eén van de mannen in uniform nam plaats tegenover me aan de tafel. Hij bekeek me met verachting, maar ergens zag ik een vlaag van angst in zijn donkere ogen weerspiegelen. Ook hij was bang voor me, net zoals al die anderen. Ik zuchtte een maal voorzichtig. Niet te hard, want dan wist ik dat ik opnieuw een afsnauwing kon verwachten. Mijn ogen knepen zich samen tot spleetjes tegen het felle licht.

"Ik herinner me niet veel meer" klonk een vage stem door de ruimte. Duidelijk, maar kil tegelijkertijd. Er volgde ruis, veel ruis. Ik richtte mijn aandacht op de taperecorder op de tafel waar vanuit die emotieloze stem me kalm toesprak.

De bewakers zeiden dat ik het moest zijn, die stem. Een bandopname van een eerder verhoor dat was afgenomen toen ik hier net was gekomen, talloze jaren geleden alweer. Niet dat ik me er ook maar iets van herinnerde. Het verhoor had plaatsgevonden voor mijn opsluiting, dus was het simpelweg iets dat ik me niet meer kon herinneren. Ik deed er na al die tijd ook de moeite niet meer toe. Al mijn pogingen ertoe waren immers toch vruchteloos geweest.

"Alles was rood... Bloed, vermoed ik" sprak de stem verder. Het klonk koud en emotieloos, alsof het de persoon in kwestie niets kon schelen. Alsof het mij niets kon schelen. Want dat was ik, toch?
De stem bracht me in verwarring. Ik wist niets meer, maar die andere ik wel. Wie was ik geweest en wie was ik nu? De stemmen poogden herinneringen bij me naar boven te brengen, onaangename herinneringen. Want dat was vermoedelijk wat de bewakers wilden; me confronteren met mijn eigen daden.

"Ik zat er compleet onder." De stem zweeg even. Ik wendde quasi-ongeïnteresseerd mijn hoofd af naar de glazen wand van waarachter ik wist dat ze me konden zien. "Mijn handen, mijn shirt, mijn gezicht. Het drupte op de grond en..."
"En wat?" vroeg een andere stem op de tape toen het stil bleef. Weer volgde er ruis. Even wendde ik mijn blik richting de bewaker en haalde ik mijn schouders op. Alsof het me niets kon interesseren. Het irriteerde hem, te zien aan de uitdrukking over zijn gezicht.
"Het maakt niet uit" klonk het weer. "Het maakt niet uit." Zijn stem klonk niet meer zo kil als voorheen. Er was een vreemde kwetsbaarheid in die laatste woorden te horen. Het trok mijn aandacht.

"Want ze was toch al dood..."

Ze? Mijn ogen en mond sperden zich open van pure verbijstering. Even kwam het beeld weer in mijn herinneringen naar boven. Haar lange, witblonde haar golvend in een waas van witte energie. Haar blauwe ogen die fonkelden. Een onmiskenbare blik die haar levenslust markeerde, die aangaf dat ze nooit zou opgeven, wat men ook zou proberen. Wie was ze? Wie was ze in godsnaam en waarom kon ik me alleen dit herinneren?

"Elysa" mompelde ik zachtjes. Even kwam mijn dolende geest aan de oppervlakte. Ik schrok van mijn eigen woorden, de ruwe stem die ik vermoedelijk al in geen maanden had gehoord. Geschokt wendde ik mijn hoofd af en dook ik in elkaar, schijnbaar tot tevredenheid van de bewakers. Ik hoorde ze geamuseerd grinniken.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 10 oktober 2008 @ 19:57
Met quote antwoorden


Goed :)
Er begint verhaal in te komen, hopelijk kan je het volhouden tot het einde :)

Is het trouwens toevallig dat Elysa afgeleid lijkt van Elysium, een soort hemel voor de Grieken en Romeinen waar alle goede mensen heengingen?
 
Mana Praxula
Stomme Appel
 
Mana Praxula's avatar
Standaard geplaatst op 10 oktober 2008 @ 20:29
Met quote antwoorden


Och...
Nice, ik houd wel van dit soort verhalen =]. Ga zo door.
 

''Een beter AWF begint bij jezelf''
- een wijs iemand
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 10 oktober 2008 @ 21:38
Met quote antwoorden


Quote:
Oorspronkelijk geplaatst door Atrox Bekijk bericht
Is het trouwens toevallig dat Elysa afgeleid lijkt van Elysium, een soort hemel voor de Grieken en Romeinen waar alle goede mensen heengingen?
Yep, het kan inderdaad worden opgevat als een verwijzing ernaar, al zal de betekenis niet geheel hetzelfde zijn
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Mana Praxula
Stomme Appel
 
Mana Praxula's avatar
Standaard geplaatst op 10 oktober 2008 @ 22:07
Met quote antwoorden


Och...
Omg, ik heb een karakter met de naam Elya, hoezo grappig x3. - kan daar opzich ook wel wat mee doen-
 

''Een beter AWF begint bij jezelf''
- een wijs iemand
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 13 oktober 2008 @ 12:44
Met quote antwoorden


Bedankt voor de reacties weer


III.

De herinneringen aan het laatste verhoor probeerde ik naar de achtergrond te verdringen. Maar toen ik tenslotte weer in die donkere cel belandde, vond ik mezelf alleen in de duisternis en was er niemand om me van mijn wanhopige gedachten te bevrijden.

Ik liep rond in cirkels, eindeloos. Ik klauwde mijn vingers in de muur, krabde, net zolang totdat het begon te bloeden. Het alles in de hoop dat ik daarmee het gevoel van toen kon terugbrengen; de verloren herinneringen. Het was allemaal tevergeefs en uiteindelijk gaf ik het op. Wanhopig liet ik me tegen de muur zakken. Mijn donkere ogen op de wand tegenover me gericht. Het deed pijn. Mijn kapotte handen, mijn bonkende hoofd, eigenlijk alles. Stille tranen gleden over mijn bleke wangen, al wist ik eigenlijk niet eens waarom. Misschien omdat zij dood was, of omdat ik haar vermoord had? Ik wist het simpelweg niet.

Uiteindelijk viel ik in slaap.

Het was midden in de nacht, zo vermoedde ik. De stemmen in de cel waren weggevaagd tot een minimum, het achtergrondgeluid compleet verdwenen, en ik werd wakker in een bijna eindeloos lijkende stilte. Achteraf gezien was dit de laatste nacht die ik er bewust zou meemaken, maar op dat moment realiseerde ik me nog niets.

Ik was verbijsterd door hetgeen ik zag. Haar gezicht, net zoals in die droom. Haar verschijning doorbrak alle duisternis in de ruimte, als een engel in de nacht. Haar witblonde haar en witte jurk wapperden in een onzichtbare wind. En op het moment dat ze haar ogen opende, werd de ruimte gehuld in een witblauw licht.
Haar plotselinge verschijning bracht me in verwarring. Wie was ze? Een engel? Elysa was de naam die ik haar gegeven had, maar was dat haar daadwerkelijke naam of slechts een verzinsel?

Ze sprak geen woord tegen me, maar naderde me zwijgend. Haar zachte witte handen streelden door mijn zwarte haar en omklemden mijn hoofd tenslotte. Haar slanke lichaam tegen het mijne. Ze voelde vreemd warm aan voor iemand die niet meer hoorde te leven. Ze was niet dood, dat kon simpelweg niet!

"Rustig maar," fluisterde ze zachtjes, "het is allemaal voorbij."

Was het over, echt allemaal voorbij? Vermoeid hief ik mijn blik op naar het donkere plafond van de ruimte. Het licht om haar lichaam werd intenser en vaagde het eindeloze zwart weg. Mijn lichaam verloor het zware gevoel. Het was even alsof ik gewichtloos werd. Ik glimlachte vaag. De beelden keerden terug, de verloren herinneringen.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 13 oktober 2008 @ 18:35
Met quote antwoorden


Heel goed.
 
Mana Praxula
Stomme Appel
 
Mana Praxula's avatar
Standaard geplaatst op 14 oktober 2008 @ 20:03
Met quote antwoorden


Och...
Damn, ziet er goed uit =].
 

''Een beter AWF begint bij jezelf''
- een wijs iemand
Summer
I'm better than spring
 
Summer's avatar
Standaard geplaatst op 15 oktober 2008 @ 21:33
Met quote antwoorden


Jottem. Een verhaal wat ik niet tandenknarsend zit te lezen. Ja het is vaag, maar het is ook duidelijk (oke, dat klinkt vaag). Ik hou van vaag. Een beetje gissen naar de omgeving en het karakter van personages, zo schrijf ik zelf namelijk ook. Het is fijn dat je in het begin een kort stukje neerzette, want daardoor denk je eerder 'laat ik dit eens lezen'. Ik ben normaal niet zo'n fan van doorlezen na het eerste hoofdstuk, maar hier heb ik met plezier een uitzondering gemaakt (ik bedoel, omg je gebruikt hele zinnen, begint niet elke zin op een nieuwe regel en er staat niet in iedere zin een spelfout). Ik denk dat ik dit wel wil volgen, als je tenminste verder schrijft. Leuke stijl. ^_^
 

Spaans voor op reis
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 16 oktober 2008 @ 18:39
Met quote antwoorden


Bedankt voor de complimenten
Summer, leuk dat je het ook graag leest. En dat er geen spelfouten in zitten lijkt me logisch. Ik heb alles gecheckt met de spellingscontrole van Word

Nouja, het een-na-laatste deel alweer. Een soort flashback van het verleden van m'n personage.


IV.

Een slanke jonge dame met witblond haar en helderblauwe ogen in een duister landschap. Ze glimlachte, ik geloof naar mij. Een warme glimlach vervuld van liefde, vlak voordat de bom insloeg en haar aanwezigheid uit mijn leven wegrukte.

Het volgende dat ik zag was een begrafenis. Talloze mensen, allemaal in het zwart, dat terwijl ik wist dat ze die kleur altijd verafschuwd had. De regen kwam met bakken uit de lucht zetten. Alsof zelfs de hemel huilde om haar dood. Mensen stonden onder hun paraplu's en spraken voorzichtige woorden. Het was me onduidelijk of ze over haar spraken of ze het elders over hadden. Het interesseerde me eigenlijk ook totaal niet.

Toen de mensen tenslotte weer weggingen, zich beklagend over het slechte weer, bleef ik alleen achter. Zonder paraplu en inmiddels doorweekt, knielde ik bij haar graf neer. Een bittere glimlach krulde mijn lippen. Niets meer dan een illusie, eenzelfde glimlach die ik mijn hele leven op mijn gezicht prentte wanneer ik deed alsof hetgeen de mensen over me dachten me compleet koud liet. De werkelijkheid was zoveel anders. Maar alleen zij kende die. Alleen zij!

Het water drupte uit mijn zwarte haar. Mijn bleke handen betastten voorzichtig de witmarmeren steen die haar begraafplaats markeerde. Haar naam. Niet eens haar echte naam, want alleen ik wist dat ze als een weeskind was grootgebracht.
Mijn handen knepen zich samen tot vuisten. Ik bonkte op de grafsteen en liet me luid jammerend voorover vallen. Tranen vergezelden de regendruppels en vielen op de grafsteen. Een wanhopige schreeuw ging over in een zacht klaaglijk gejammer. Ik huilde met heel mijn ziel, maar ik wist dat ik niets kon doen. Het lag simpelweg niet in mijn macht haar terug te brengen.

Toen ik tenslotte helemaal doorweekt was en moe van het vele huilen, voelde ik hoe een stevige hand mijn schouder omklemde. Voorzichtig wendde ik mijn betraande gezicht naar de man die achter me stond. Hij keek me aan. Ik zag de pijn in zijn ogen, maar hij bleef koel en zakelijk. Hij gaf me een paraplu aan en gebood me om op te staan. Ik gehoorzaamde zwijgend.

Vanaf die dag was de duisternis onafwendbaar. Ik was onmogelijk in staat haar moordenaars te vergeven. Langzaamaan verscheurde het verdriet me van binnen, tot er niets meer overbleef dan een leeg omhulsel, een vage schaduw van de persoon die ik ooit was geweest, gedreven door de pure gedachte aan wraak. Mijn macht bleef echter, ondanks de pijn en het verdriet, en die gebruikte ik om al mijn vijanden te vernietigen.
Hetgeen ooit begonnen was als vergelding, sloeg al snel om in een wreed soort amusement. Ik kon een grijns nog maar net onderdrukken toen ik zag hoe ik het zoveelste brandende gebouw achter me liet. Het deed me niets meer. Fysiek bestond ik misschien nog, geestelijk was ik allang gestorven, op dezelfde dag als waarop zij gestorven was.

De waanzin hield aan. Totdat ik de hele wereld in duisternis zou hullen, zo was ik overtuigd. Iedereen zou dezelfde pijn voelen als ik had gedaan toen zij was gestorven. Toch bleek ik niet zo almachtig te zijn als ik ooit gedacht had. Ook ik kende mijn limieten. En toen ik tenslotte gevangen werd genomen en de deur achter mij in het slot hoorde vallen, wist ik dat het gedaan was. De enige manier waarop ik nog kon overleven, was vergeten wat er gebeurd was.

Vervallen in een heerlijke naïeve leegte.
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Atrox
|
 
Atrox's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2008 @ 16:05
Met quote antwoorden


Goed goed, maar nu al het laatste deel?
 
Sakatho
We're all mad here
 
Sakatho's avatar
Standaard geplaatst op 17 oktober 2008 @ 16:20
Met quote antwoorden


Dat was het een-na-laaste, het laatste moet nog komen.
En ja, tis een kort verhaal. Dat was vanaf het begin al de bedoeling
 

~ Faith Divides Us - Death Unites Us
~ [Fics] ~ Voor Elysa | Before the dawn
Antwoord

Onderwerptools
Weergave

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe onderwerpen openen
Je mag geen berichten plaatsen
Je mag geen attachments plaatsen
Je mag je berichten niet wijzigen

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 01:20.

Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.