Anime Wolken Forum

Ga terug   Anime Wolken Forum > Overige > Lucht je hart
Deze pagina opnieuw laden [Open Brief] Wat wij waren.

Antwoord
 
Onderwerptools Weergave
Airclever
Fire of Kaladesh
 
Airclever's avatar
Standaard geplaatst op 17 februari 2015 @ 12:21
Met quote antwoorden


BELANGRIJKE DISCLAIMER:

De namen in kwestie zijn gefingeerd, en met een reden. Mocht je weten over wie ik het heb of een vermoeden hebben, hou het uit dit topic. Als je er per se iets directsover wil zeggen, ik heb een inbox op dit forum voor PM.

Dus, mocht je denken dat je er zelf in zit, besef dat ik dit dus doe uit respect naar jou. Ik wil geen ruzie veroorzaken, via deze brief je pijn doen of iets van negatieve strekking. Ik wil het er gewoon uit (daar is dit subforum voor) en ik ben mens genoeg om te snappen dat je vast ooit op deze nickname gaat zoeken. Gezien je weet dat ik deze overal gebruik. Ikzelf hbe het tot nu toe volgehouden om je niet op te zoeken, at the time of me posting this. Mocht je daadwerkelijk mij iets willen vertellen, doe dat a.u.b. ook in de PM of per whatever, maar niet hier. Ik wil dit forum geen persoonlijk vechtgebied maken.


Hey Rosanne,

Het voelt soms nog zo onrealistisch: We praten nu al een half jaar niet meer, omdat je bent ingefluisterd dat ik alcoholist o.i.d. zou zijn. Je bent van me afgepakt en ik begin er langzamerhand vrede mee te hebben. Als ik niet Florian nog elke week tegen zou komen op mijn hobby, had ik het misschien al compleet kunnen accepteren. Maar je kent me - misschien beter dan wie dan ook, in sommige aspecten - goed genoeg om te weten dat ik wonden niet snel laat genezen. Daarom schrijf ik je, om te vertellen wat ik dacht dat wij waren, wat jij dacht dat we waren, en wat ik hoopte dat we waren.

Toen ik je leerde kennen, nu al zes jaar geleden, was jij het eerste lichtpuntje van het leven dat ik leerde kennen: prettig sarcastisch, intelligent, en iemand die naar mij luisterde. We speelde achteraf ook dezelfde games, iets dat we tot op het bittere eind ook samen zijn blijven doen. Hoewel dit het internet was, voelde ik wel een connectie, die ik toen en óók achteraf alleen als liefde kon verklaren.
Ik was in de tijd onbekend met de echte wereld; mijn moeder liet mij een leven leidden waar normen en waarden vloeibaar waren. Ik was arrogant en dacht alles te kunnen krijgen wat ik wenste, als ik maar hard genoeg op doordrong. Onze eerste 3 jaar van vriendschap was daarom ook zo gevoelig: Ik kende mijn emotie niet en begon ook vanzelf te ontkennen dat ik meer in je zag dan een beste vriendin. In zekere zin was je er wanneer ik je nodig heb en we hadden enorm veel lol. Ik kon altijd mij inbeelden hoe we samen konden blijven, voor eeuwig. Als er een hiernamaals is, zouden wij deze delen.
Dit toekomstbeeld maakte van romantische interesse een obsessie, je was alles voor mij. Alles dat ook maar enigzins mannelijk was en met je kom omgaan? In veel gevallen heb ik ze geprobeerd te verjagen en in andere gevallen koesterde ik een enorme haat voor ze: stel je voor, je vond hem wel leuk, terwijl ik mijn plannen voor ons klaar had liggen en dit zo natuurlijk mogelijk probeerde te laten verlopen.

Wat je in mij zag, is een raadsel die ik deels heb opgelost: Ik was er, zoals jij er voor mij was, er ook altijd voor jou. Ik stelde niet veel vragen en dat vond je fijn. Je had een depressie te verbergen dat je waarschijnlijk vandaag de dag nog steeds opvreet. Ik was blind genoeg om je aan te nemen voor hoe je aan de buitenkant was, ook al wist ik stiekem wel dat er meer achter school. Sterker nog, ik vind nog steeds dat er minimaal een moment was waar onze gevoelens wederzijds waren; je praatte daadwerkelijk met me mee en je ging in op wat ik voor ons had bedacht. Echt buiten je deur komen was nog steeds eng, maar je gaf wel toe dat ik een uitzondering mocht zijn.
Ik hoor je ontkennen: Je hebt nooit zoiets verzegd, ik verzin dit om mijn ego te strelen, ik ben het weer vergeten. Zeker het laatste is waar en kwam vaak voor. Het hielp je ook verbergen hoe weinig je over jezelf vertelde. Je herhaalde wat je eerder had verteld en toen ik elke keer dat bevestigde als nieuws, wist je dat je niet té open had hoeven worden om bij je te blijven; ik ben vergeetachtig.

We hadden iets: Een limbo. Zolang we hetzelfde bleven - Ik in een leugen van mijn moeder, jij in een ziekmakende depressie -, bezaten wij de oneindigheid dat we allebei wenste. We dachten allebei dat we elkaar ondersteunden, maar we ondersteunden vooral onszelf. We waren voor elkaar op de juiste plaats op de juiste tijd.

Toen ging ik bij mijn vader wonen, waarmee ik effectief bedoel dat ik mijn limbo uit stapte.

Daar gingen 'we' fout. Ik ontdekte emotie, kracht en vooral levenslust. Zelfs nu ben ik een onsterfelijke vlam van leven. Er is weinig dat mij überhaupt kan tegenhouden behalve ikzelf. Ik kreeg een vriendin (ik was op een gegeven moment dus geďnteresseerd in drie meisjes...) die ik dumpte toen ze jou niet accepteerde. Mijn emoties maken mij weer sterk, en mijn obsessie begon op dat moment weer levendig te worden. Ik was volwassen genoeg om dit in toom te houden, maar mensen met wie ik er over sprak (Florian) zagen hoe vertekend mijn beeld was. Ik dacht ook je te kunnen infecteren met mijn levenskracht, maar toen ontdekte ik iets gruwelijks...

Je was exact hetzelfde zoals ik je leerde kennen, je bent mentaal nooit ouder geworden dan dertien.

Mijn kracht werd vanzelf onderdrukking en een vriendin van ons - Lindsey, die mij stiekem totaal niet mocht - maakte van deze druk gebruik om mij uit onze vriendenkring (dus ook Florian) te gooien.

Dat was het einde. Je was "officieel" klaar met mij. Of dit waar is of niet, twijfel ik nog vaak over. In mijn vele brieven die ik je eerder heb geschreven (die opgeborgen of verwijderd zijn), heb ik de conclusie al getrokken dat zolang je nog in je depressie blijft zitten, je achteraf zal beseffen wat/wie je hebt verstoten: Iemand die je kon vertrouwen en altijd van je zou houden, zelfs na dat we onze muren van limbo hadden losgetrokken.

Ik kan dit einde bijna accepteren, maar missen zal ik altijd doen. Echter, zolang je niet beseft dat je problemen toch écht in je hoofd zitten en je dat moet oplossen, wil ik je niet meer in mijn leven. Je staat stil, en reageerde niet op mijn impulsen om je tot leven te wekken.

Ik hoop echt dat je de jongen vind die tot je wel doordringt. Je bent te prachtig om niet te leven, dat weet ik gewoon.

Always yours, somehow,

~Antonie

PS: Ik gebruik je tekeningen gewoon nog, just sayin'


[ Laatst gewijzigd door Airclever; 17 februari 2015 om 12:41 ]
 
fakerick
Topless
 
fakerick's avatar
Standaard geplaatst op 17 februari 2015 @ 14:25
Met quote antwoorden


Ok...
 

Wuju like a potion? ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Audax
Oh
 
Audax's avatar
Standaard geplaatst op 17 februari 2015 @ 15:08
Met quote antwoorden


Juist ja
 

FC: 1306 - 8649 - 4294
Games: Pokemon Y, OR, AS, Sun
Airclever
Fire of Kaladesh
 
Airclever's avatar
Standaard geplaatst op 17 februari 2015 @ 16:52
Met quote antwoorden


Sorry dat ik een subforum gebruik zonder grappig te zijn
 
Audax
Oh
 
Audax's avatar
Standaard geplaatst op 09 juli 2015 @ 08:00
Met quote antwoorden


Komt er nog een sequel???
 
fakerick
Topless
 
fakerick's avatar
Standaard geplaatst op 09 juli 2015 @ 11:46
Met quote antwoorden


Hier is de sequel:

Rosanne, ik weet dat er heel veel mannen zijn
Elke keer weer een ander en mij doet het pijn
Want jouw liefde waarmee jij mij soms verblijdt
Wil ik liever liever liever liever voor altijd

Als ik dacht dat ik je had dan had jij je weer bedacht
Onvoorspelbaar en zo onverwacht
Ik keek maar toe hoe jij mij in verwarring bracht
Ik wil zekerheid dat ik bij jou ben vannacht
Oh oh oh

Rosanne ik weet dat er heel veel mannen zijn
Elke keer weer een ander en mij doet het pijn
Want jouw liefde waarmee jij mij soms verblijdt
Wil ik liever liever liever voor altijd
Jij kan je rust niet vinden jouw geest is veel te vrij
Jij bent morgen weer anders dan vandaag
Jij wilt je nog niet binden maar dat hoeft ook niet van mij
Ik wil gewoon die zoen het is al dat ik vraag
Oh oh oh

Rosanne ik weet dat er heel veel mannen zijn
Elke keer weer een ander en mij doet het pijn
Want jouw liefde waarmee jij mij soms verblijdt
Wil ik liever liever liever voor altijd
Weet wel dat ik hier op je wachten zal
Tot je eindelijk je rust vindt bij mij
Oh oh oh

Rosanne ik weet dat er heel veel mannen zijn
Elke keer weer een ander en mij doet het pijn
Want jouw liefde waarmee jij mij soms verblijdt
Wil ik liever liever liever liever voor altijd
 

Wuju like a potion? ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Ravons J. Daro
Quite.
 
Ravons J. Daro's avatar
Standaard geplaatst op 09 juli 2015 @ 22:35
Met quote antwoorden


Goed man.
 

I've traced your shadows on the wall. Now I kiss them.
Freezee
#rekt
 
Freezee's avatar
Standaard geplaatst op 25 juli 2015 @ 16:36
Met quote antwoorden


17/2/15 never forget
 
Antwoord

Onderwerptools
Weergave

Regels voor berichten
Je mag geen nieuwe onderwerpen openen
Je mag geen berichten plaatsen
Je mag geen attachments plaatsen
Je mag je berichten niet wijzigen

BB code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn GMT +1. Het is nu 07:39.

Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.