[Windam]

ik ga weer bezig emt een nieuwe verhaal =]
zonder een inschrijving. kep gewoon 5 vrienden gevraagt voor dignen.
hier komt een begin stukje =] hoop dat het een beetje bevalt.
suc6 met lezen ^^


Proloog;


Diep weg gezonken in het bos, in de hol van de nacht waar tot nu toe alles stil en saai is. In het bos Moonglade waar nooit een klein beetje avontuur is, waar iedereen een normaal leven leid. Het hele bos wat altijd groen bleef, altijd schoon doordat iedereen er goed op paste. Tot deze nacht, deze nacht bleef ieder bewoner van het bos buiten en deden helemaal niks meer. Ze wisten dat er iets zo gaan gebeuren. De zwarte wolken van de nacht kleurde rood en de witgele heldere sterren werden dof grijs. Iedereen keek naar de lucht hoe alles veranderde. Met geschrokken gezichten bleven ze als maar staren. Totdat de lucht in beweging kwam, de dof grijze sterren werden vuurrood en kwamen als bakken regen naar beneden.
Iedereen dook weg behalve vijf toeschouwers die bleven stokstijf op hun plaats staan. Op hoop dat er niks zou gaan gebeuren. Alles werd om hun heen rooier en rooier. Iedereen zag de hete vuurballen dichter bij komen. De hele bos kleurde rood en iedereen die er omheen of in dat gebied stonden.
Met grote ogen bleven de vijf toe kijken hoe de meteorieten regen op de bos insloeg waardoor hun leven in het bos nu totaal veranderde, waardoor ze nu in een echte avontuur gaan bezitten. Een avontuur met een nieuw begin.....




de eerste chap is onder weg, en ben er druk mee bezig =]

[LordLoser]

De proloog ziet er wel leuk uit, alleen vergeet je soms komma's x3
Het is ook 'het' bos.
Glade is btw een open ruimte in een bos, dus het is een beetje rare naam voor een bos. Nja. Dat boeit opzich niet x3

[Het_Papiertje]

Ik had het al gelezen, maar oké.
Mooie proloog, en inderdaad: het is niet "de" bos, maar "het" bos!

[Windam]

Oorspronkelijk geplaatst door LordLoser

De proloog ziet er wel leuk uit, alleen vergeet je soms komma's x3
Het is ook 'het' bos.
Glade is btw een open ruimte in een bos, dus het is een beetje rare naam voor een bos. Nja. Dat boeit opzich niet x3

owhja die komma's zal ik wel opletten =] en met het bos en de bos maak ik soms wel problemen mee, maar aan gezien Papiertje er naar gaat kijken =] kan zij het miss wel voor me veranderen xD of niet? x3


En over dat open ruimte in het bos kan gewoon hoor.... :P
tis gewoon een open ruimte met [....] zeg niets komt nog wel :P
Maar ieder geval het heeft er mee te maken =3

[Het_Papiertje]

Oorspronkelijk geplaatst door Windam

owhja die komma's zal ik wel opletten =] en met het bos en de bos maak ik soms wel problemen mee, maar aan gezien Papiertje er naar gaat kijken =] kan zij het miss wel voor me veranderen xD of niet? x3


En over dat open ruimte in het bos kan gewoon hoor.... :P
tis gewoon een open ruimte met [....] zeg niets komt nog wel :P
Maar ieder geval het heeft er mee te maken =3

Dat kan misschien wel ja.
Als ik tijd heb. =3

[Aran na e Cor]

Windampjeeeee jij hier ook weer ouwe rukker


leuke proloog ^^

[Windam]

Oorspronkelijk geplaatst door Lionking

Windampjeeeee jij hier ook weer ouwe rukker


leuke proloog ^^

ach ja van Pap moest ik ook weer een verhaal schrijven :P
kom ik niet onder uit :P

en thx btw =]

[Windam]

heeft ff geduurt mar kon steeds niets doen vanwegre dat onze computer bagger was en had er weinig tijd voor maar aangezien ik nu veel meer tijd heb alleen geen computer meer alleen om school kan ik alleen nog maar op school schrijven. >< *slaat mijn broer*
maarja hier is de volgende epi

En bedankt Het_Papiertje voor het zijn van mijn Spelling/fouten controle x3


Episode 1: “Na het Meteorietenregen”

Een van de toeschouwers werd eindelijk wakker naar 2 dagen op de grond
gelegen te hebben, hij zag hoe hij meters was weg geslingerd. Met tranen in
zijn ogen voelde hoe zijn been prikte, die er niet al te best uitzag.
“Ah shit! Had gewoon naar binnen moeten gaan...” Hij probeerde overeind te
komen, terwijl hij dat probeerde nam hij toch maar het besluit om te blijven
liggen. Hij voelde zijn been tintellen.
“Waar zijn de rest?” Hij keek om zich heen hij kon niemand anders vinden, en
verplaatsen ging ook moeilijk met zijn gebroken been, zijn scheen been was
versplinterd en door zijn huid naar buiten gebarsten. “Ik moet staan…moet de
rest vinden..” Wat hij ook probeerde hij zakte gewoon weer door zijn poten van de pijn.
De knalrode vos zat hulpeloos onder een boom geparkeerd, waar hij tenminste
droog lag als het zou gaan regenen.
“Hoop dat de rest me zo vinden.” Met zijn voorpoot om zijn middel, zat hij om
zich heen te kijken waar nog de stukken van het bos in brand stond en het
misselijk makende pijn door zijn lichaam gutste. Alles was grijs saai en
eenzaam. Alles was grijs, waar je keek. De rode vos die op de grond
lag leek de enige te zijn die nog kleur in zijn vacht had. Hij ging met zijn poot over de grond, die vol kwam te zitten met het grijze spul wat overal waar je keek lag. Daar onder zag hij het mooie groene gras, zuchtte, en plukte een blad van een plant, waarna hij het grijze spul eraf veegde. Hij bond het om zijn been heen.
En langzaam viel hij in slaap.

“Godzame, Hoe ben ik hier in verzeild geraakt!” Het dier liep over het grijs
bedekte grond.
Hoe kan alles nou in zo’n korte tijd grijs zijn? Ze keek om zich heen in de hoop iemand anders te vinden, maar het was hopeloos. Met haar geschubde poten sloffend over de grond baande het ding zich een weg door het bos. Gevuld met twijfels. “Waar zou iedereen zijn?!” Ze ging tegen een boom staan, en drukte haar witte vleugel tegen het grijze goedje wat op de boom zat.
“Hmm…” met haar andere vleugel veegde ze het weg. “Maar…” Ze draaide zich snel om, “maar dan zijn we bedolven onder grijze stof!” ze draaide met haar ogen. “Laat me niet lachen!” Snel maakte ze een aan loop en sprong omhoog en spreidde haar reusachtige witte vleugels. De elegante zwaan maakt met sierlijke bewegingen terwijl ze langzaam opsteeg en uiteindelijk boven het bos uit schoot. Tot haar verbazing
zag tot aan de horizon toe grijs, alleen maar grijs. geen enkel kleurtje aan de lucht. “Waar zijn alle kleuren gebleven?!” schreeuwde ze. Snel pakte ze uit een van haar heup zakjes een flesje Paddoshampix, ze dronk snel een paar slokjes. “Zo dat
doet goed.”

Na een paar uur in de lucht gehangen, besloot ze weer voet aan land te zetten. Met een duikvlucht boorde ze dwars door de dikke takken en bladerdos, waarna ze met een zachte landing neer kwam. Toen haar geschubde poten de grond raakten waaide er wat van het grijze stof op. Daaronder was de oude, bekende bosgrond te zien.
De zwaan liep naar een boom toe en ging er voor zitten. Opnieuw pakte ze haar flesje, waarin een goedje zat, wat veel weg had van whisky, en de zoete smaak van honing. Ze hoorde een geluid. Onmiddellijk stak ze haar kop in de lucht, en spitste haar oren.
Er is echt iemand!
Wankelend liep ze naar de volgende boom en klemde zich er aan vast. Ze keek er heen. Er lag iemand, een paar bomen verderop. Ze maakte spleetjes van haar ogen, en probeerde hem te herkennen. “Bough!” riep ze uit, Sloffend liep het dier naar de zielige pikzwarte wolf. Hij had een maansikkelvormig litteken bijna over zijn gehele gezicht en lang zwarte haren die verstrikt zaten tussen takken. “Bough gaat het een beetje?” Geen antwoord. Met haar reusachtige vleugel gaf ze hem een klap, zijn hele lichaam schudde. “Owh stom beest! Word wakker!” wanhopig schudde ze de wolf door elkaar. “Jij bent nog niet dood, stomme wolf!”
Langzaam gingen de ogen van Bough open.
“Huh…?” Hij kreunde van de pijn, en keek de zwaan met een woedende blik aan. Meer van pijn dan van haat.
“Braaf hondje,” ze aaide hem over zijn kop.
“Aah Sally! Haal me hier uit..”
“Hoe ben jij hier eigenlijk in terecht gekomen?” Met een vaag vragend gezicht
keek ze hem aan.
“Jij was er bij… toen die vuurballen in ons bos terecht kwamen, werd ik alle
kanten op geslingerd en belande hier.” Ongelovig keek Sally de wolf aan.
“Tussen de stenen?”
“Dat zal best,” gromde Bough.
“Owh...” snel keek Sally om zich heen, om iets te zoeken om Bough tussen de
stenen uit te halen. Uiteindelijk vond ze een grote, stevige tak. Ze pakte hem, en stopte hem tussen de stenen.
“Misschien helpt dit?” Sally begon er mee tussen de stenen te wrikken, maar
geen enkele beweging. Met al haar kracht porde ze de stok dwars door de stenen heen. Een moment van stilte volgde. Deze werd gevolgd door een schreeuw van pijn.
“Aah!!! Verdomme, wat doe je nou?!” met een schreeuw wilde Bough zijn scherpe nagels in Sally’s vleugel boren, maar kwam niet ver door de pijn in zijn been. “Je moet me helpen, niet afslachten!”
Sally begon geïrriteerd te kijken: “Je beseft toch wel dat ik hier mijn tijd aan het verdoen ben om zo’n zielig iemand als jij te helpen. Ik kan ook gewoon weer weglopen en jou hier lekker laten zitten, met een lading stenen en een stok in je poot!” Met haar vleugels over elkaar keerde ze hem de rug toe en trok
ze haar beroemde arrogante blik. Ze lachte daarna, en wilde weg lopen.
Onder tussen begon achter de stenen massa, bij Bough een vlammetje te branden, die langzaam zijn kant op zweefde.
“Sal… Ik voel me niet zo lekker…”
Sally keerde zich om en zag hoe opeens hoe Bough angstig voor zich uit keek.
Sally keek naar Bough, en zag onder de stenenmassa een straaltje rood bloed op de grijze grond lopen.
Shit! Snel zocht ze voor een betere tak. Er moet hier toch ergens een dikkere tak liggen!” haastig rende ze van boom naar boom om te kijken of ze een grote dikke tak kon vinden. Maar het was een verspilling van energie, en zo zag Sally het ook echt. Ze voelde zich vaak veel te goed voor dit soort dingen.
“Weet jij misschien waar de anderen zijn?” Bough was weer zijn koele zelf geworden, en weigerde toe te geven aan de pijn.
Sally, in gedachten verzonken hoorde hem niet. Dit gaat fout. Dit gaat fout!
Ze ging wat dichter bij staan en boog zich over hem heen. Ze keek tussen
de stenen en zag hoe diep de wond was. Het was wat dieper dan Sally
dacht.
Ze probeerde met haar vleugels, die tot haar afschuw onder het grijze stof kwamen te zitten, de stenen te verschuiven, maar plotseling schreeuwde Bough het uit, de vlam die bij hem in de buurt was, had een stuk van Bough zijn vacht in de fik gezet.
Na een seconde schreeuwde Bough nog harder. Er kwam een kracht van af die je je niet voor mogelijk kan houden, en Sally schoot naar achter, waarna ze tegen een boom aan kwam, en haar bewustzijn verloor.

[Het_Papiertje]

Ok... Zoals ik over MSN al zei: Leuk verhaal.
Je mag alleen wel even snel nederlands gaan leren.

Anyways, leuk verhaal enzo.

[Windam]

Oorspronkelijk geplaatst door Het_Papiertje

Ok... Zoals ik over MSN al zei: Leuk verhaal.
Je mag alleen wel even snel nederlands gaan leren.

Anyways, leuk verhaal enzo.

Doh... het is niet mijn sterkste kant maarja
thx anyways

[Killua]

Het verhaal dat erachter zit is wel leuk, maar je schrijft nogal rommelig. Verkeerde lidwoorden en nogal vage zinnen ("De elegante zwaan maakt met sierlijke bewegingen terwijl ze langzaam opsteeg") kom ik nogal vaak tegen. Ook druk je na een bepaalde afstand op de enter, terwijl dat helemaal niet nodig is. ._o
Maar als je je manier van schrijven verbetert kan er nog best iets leuks uitrollen.

[Het_Papiertje]

Hmz!
Ik heb dus al vrij veel verbeterd, alleen was er geen enkele zin echt geheel foutloos... Ik ben niet echt super goed in nakijken, maar ik heb mijn best gedaan. Volgende keer stuur ik hem wel naar Kikyo-chan. x3

[Windam]

[QUOTE=Tijgerloes;828713]maar je schrijft nogal rommelig. Verkeerde lidwoorden en nogal vage zinnen ("De elegante zwaan maakt met sierlijke bewegingen terwijl ze langzaam opsteeg") QUOTE]

Dat heeft ayla er aan toe gevoegd ><"
maat thx anyways =]

[Aran na e Cor]

Leuke epi, maar ik ben het ook met Loes eens

@Ayla: te veel Fries van Windam?

[Het_Papiertje]

Windam is gewoon bijzonder slecht in Nederlands (en biologie)

Hij moet nog even gaan leren dat het De Boom is, en niet Het Boom
Ook moet hij nog even door krijgen dat zwanen en wolfen geen handen hebben.